Hopeloze tijden..

`05-10-15 maandag.

Hallo! Dit is mijn eerste keer dat ik nu ga loggen of hoe je dat ook mag noemen. Ik zit nu in een hectische tijd, ook al zeg ik het zelf. En ik wil het toch op de één of andere manier  met mensen delen, maar in het echte leven ben ik geen prater.

Ik ben vanaf donderdag pas weer thuis. Ik ben een paar weken uit huis gehaald door BJZ. Ik heb daar gezeten voor mijn veiligheid tegen foute vrienden. Er is daarvan een rechtzaak geweest omdat ik het onzin vond dat ik niet gewoon naar huis mocht. Donderdag was de zitting en ik heb die gewonnen. Ik heb 5 weken op de (...) gezeten. Dat was een crisisopvang. De eerste paar dagen waren moeiilijk en miste ik mijn ouders + mijn jongere zusjes. Mijn oudste zusje is 6 en mijn jongste zusje is 2. En daartussen heb ik er nog 1 van 4. Het was thuis altijd een drukte bij mij. Ik hielp mijn moeder veel in de huishouding en bij de opvoeding van mijn zusjes. Het werd me te zwaar, ik had problemen met mezelf ik was onzeker en kon absoluut niet zeggen dat ik gelukkig ben. Ook niet voordat ik thuis was en ik nog niet uit huis ben geplaatst. Ik vond het op de crisisopvang helemaal niet erg. In het weekend mocht je zelfs niet eerder je bed uit dan negen uur en maximaal 11 uur. Hoe heerlijk is dat, als je normaal om 7 uur gewekt wordt. Er zaten superleuke mensen bij mij op de groep. Ik voelde me er schuldig onder bij mijn ouders, ik wou hun niet laten merken dat ik het hier naar mn zin had. Ik deed dan ook zogenaamd erg mijin best dat ik er alles voor over had om thuis te mogen komen. Het was een dubbel gevoel. Normaal maakte ik tijd voor mijn zusjes, en mijn ouders waren ook altijd druk met mijn zusjes. Maar daar hadden ze tijd voor mij, niet overdreven. Maar gewoon 's middags bij de thee rustig kletsen, ik kon 's middags daar gewoon lekker mn gang gaan, en niet druk zijn met mijn zusjes en alles wat er omheen zit. Het was voor mij een vakantie daar. Uiteindelijk heb ik dus de rechtzaak gewonnen, het was echt een raar gevoel. Ik dacht echt.. Ja wil ik dit nu wel? Obepaald Ik heb uiteindelijk wel laten merken aan mijn ouders dat ik superblij was. Maar op de crisisopvang heb ik echt vrienden en vriendinnen gekregen, hele andere soort dan vriendinnen met drugs en alcohol. Ik ben geen meisje van de alcohol, maar omdat mijn vriendinnen het deden deed ik het ook. Maar met de mensen van de crisisopvang was er geen drugs en geen alcohol. Het was gezellig en ik bouwde echt een band met hun op. En zo uit het niets kon ik naar huis. Ik mistte hun heel erg. Ik heb gehuild 2 dagen lang. Vanavond heb ik al mijn spullen ingepakt en afscheid genomen van de groep. Het gaf me een goed gevoel, ik kan het nu ook wel een beetje afsluiten en weer wennen aan thuis. Morgen een gesprek en rondleiding op mijn waarsschijnlijke nieuwe school, omdat ik niet meer op mijn oude school mag komen. Ik heb er helemaal geen zin in, maar ja een nieuwe start is wel echt wat ik wil. 

Vanaf morgen wordt alles anders, een nieuwe school/ nieuwe vrienden en vriendinnen. Het is goed voor me, dat weet ik. Maar ik zit in het examenjaar en die overstap nu nog maken is moeilijk. Denk ik.

Wens me succes! Cool